SYE_TORU's profile"เวลา" เป็นสิ่งที่เรามีใ...BlogListsNetwork Tools Help

SYE_TORU toru

Occupation
Location
Interests
สาวชาวY สายโชเน็นไอ รักการวาดรูป(การ์ตูนแดนปลาดิบ)และการเขียนนิยายเป็นชีวจิต เทพกรีกสุดLOVEคือท่าน"อีรอส"หรือ"คิวปิด"นั่นเอง

"เวลา" เป็นสิ่งที่เรามีให้ได้เสมอกับสิ่งที่เรา"รัก"

sYe_toru : ทราย_โทรุ
11/18/2009

แค้นเคือง

เอาซี....ถ้ากล้าลองก็ลองดู
 
มันกำลังจะเริ่มต้นแล้ว....
....................
..............
.........
....ฉันจะเริ่มมันเอง!!!!!
8/27/2009

เรียกร้องให้ใส่ใจกันหน่อยก็ดี

เราอาจจะไม่ใช่คนที่รักษาสัญญาอะไรมากมายนัก
แต่เราก็ใส่ใจในทุกคำพูดที่พูดอะไรกับใครออกไป
 
วันนั้นที่เธอบอกว่าจะรอฉันตรงนั้น หลังจากที่เราแยกจากกัน
ฉันก็รีบวิ่งไปทำธุระ
แล้ววิ่งกลับมาที่เดิม....
แต่....เธอก็ำไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
ฉันก็พยายามวิ่งหาเธอ...ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนสักแห่งบริเวณนั้น
หรือเธออาจจะกำลังวิ่งตามหาฉันอยู่ก็ได้
 
และ...ฉันก็หาเธอไม่เจอ
ฉันจึงมายืนอยู่ที่เดิมเผื่อเธอจะเดินมาเจอฉัน
 
ฉันยืนรอ....รอ  รอ
และมองไปรอบๆโดยหวังว่าเธอจะโผล่หน้ามาให้เห็นด้วยท่าทีสำนึกผิด
หรืออะไรก็ได้ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธอกำลังตามหาฉันอยู่
 
ผู้คนเดินผ่านไปมา และบางคนก็เดินผ่านเลยฉันไป
ฉันรู้สึกเหมือนกับสิ่งของที่ยืนประดับร้านค้าข้างทาง
....แลดูไร้ค่า และไม่มีใครต้องการ
 
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
ฉันยังยืนรอเธออยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
โดยยังเหลือความหวังเล็กๆว่าเธอยังจะตามหาฉันอยู่
...และในที่สุดความหวังนั้นก็ได้มอดดับลงไป
ฉันตัดสินใจเดินออกจากตรงนั้น
และเดินไปทำธุระต่อไปของฉัน
 
ฉันรู้สึกหมดแรง และกำลังใจ รู้สึกไร้ค่าอย่างที่สุด
เธอเห็นฉันเป็นอะไร
คำพูดที่เธอบอกฉันว่าเธอจะ"รอ"ฉัน
มันทำให้ฉัน"รอ"เธอ
แต่เธอ.....กลับ"ไม่รอ"ฉัน
 
ฉันไม่มีเกียรติ ไม่มีค่าพอที่เธอจะใส่ใจฉันเลยหรือ
ทำไมเธอทำกับฉันอย่างนี้.....
รอกันบางสักนิดจะเป็นไร
หรือไม่ก็บอกฉันสักหน่อยว่าเธอจะไปไหนก่อนที่จะจากกัน
 
คิดไปฉันก็น้ำตาซึมระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปหาจุดหมายของฉัน
"ฉันมันคงไม่มีค่า มีความสำคัญอะไรกับเธอเลยสินะ"
แต่โทษเธอฝ่ายเดียวก็ไม่ได้
 
ฉันอาจจะผิดเองที่ไปทำธุระในขณะที่เธอกำลังรีบอยู่
ฉันอาจจะผิดเองที่ไปทำธุระของตัวเองนานเกินที่เธอจะรอฉันไหว
ฉันอาจจะผิดเองที่ไม่เข้าใจว่าการที่เธอไม่รอฉันตรงนั้น....นั่นแปลว่าเธอไม่ได้รอฉันอีกแล้ว
.....คิดได้แบบนั้น ฉันก็คุมอารมณ์ไม่ให้โกรธเธอได้
.........................................
..................................
...................
 
หลังจากที่ฉันทำธุระเสร็จ
ฉันก็กลับไปหาเธอที่ห้อง
.....แต่ดูท่าทางเธอจะลืมเรื่องเมื่อกลางวันไปเสียแล้ว
เธอพูดแต่เรื่องงาน
.....ฉันหวังว่าเธอจะมีคำแก้ตัวดีๆที่ปล่อยให้ฉันต้องรอเธอถึงครึ่งชั่วโมง
เป็นคำแก้ตัวที่แสดงว่าเธอยังนึกถึงฉันบ้างในเวลานั้น
......แต่เปล่าเลย.......
เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องตอนนั้นแม้แต่คำเดียว
......................................................................................
..................................................................
............................................
.........................
.............
อยากให้รู้ว่าฉันเสียใจ
ฉันก็มี"จิตใจ"เหมือนกับคนอื่นๆที่เธอเคยคุยด้วย
ฉันไม่ได้เป็นแค่ตุ๊กตาพูดได้หรอกนะ
ฉันก็มีความหวัง...
และ...ฉันไว้ใจเธอ
 
แต่เธอเองเป็นคนที่ทำให้ "ความหวัง" และ "ความไว้ใจ"
เลื่อนหายไปกับน้ำตาที่ไหลรินในวันนั้น
 
แต่ฉัน............ฉันไม่โกรธเธอหรอกนะ.....
 ฉันให้อภัยเธอเสมอ
 
ขอเพียงเธอได้อธิบายเหตุผลในวันนั้นให้ฉันฟัง
ขอแค่สักประโยคให้รับรู้ว่าเธอยังใส่ใจฉันบ้าง
ไม่ว่าจะยังไง....เราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้....
หรือจะเลือกเป็นเพียงคนที่ร่วมโลกกันก็ตามแต่ใจเธอจะปรารถนาเถิด
หากรู้ตัวแล้ว แก้ตัวเสียวันนี้ยังไม่สายหรอก
 
ฉันยังรอเธออยู่ตรงนี้
รอคำ"แก้ตัว"ในวันนั้นของเธอเสมอ
อ่านเจอแล้วให้รีบมานะ
ก่อนที่ "ความเจ็บ" ในวันนั้นมันจะฝังรากลึกเกินเยียวยา
เพราะครั้งนี้....มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำกับฉันแบบนี้
8/23/2009

ออกแบบโต๊ะสำหรับการแสดงละคร

วันก่อนไปดูละครที่โรงละคร "หน้ากากเปลือย" มา
สังเกตว่าโต๊ะที่ใช้แสดง เป็นอุปสรรคที่ทำให้เวลาตัวละครคุยกัน
นักแสดงอีกคนที่นั่งด้านข้าง คนดูจะไม่เห็นหน้า
ทำให้ไม่เห็นอารมณ์ของผู้ที่กำลังพูดอยู่ขณะนั้น
 
เราเลยกลับมาดีไซน์อะไรเล่นๆ
ไม่ได้มีอะไรมาก แค่เป็นการออกแบบเพื่อแก้ปัญหาเฉยๆ
 

Photobucket

แก้ปัญหาด้วยการทำมุมโต๊ะให้เป็นมุมป้าน

แล้วเวลาพูดกันก็อย่าหันหน้าหากันให้มากนัก

(พอนึกภาพ.....มันแปลกไหมเนี่ย?)

 

ไม่มีอะไร....ก็แค่เกิดอารมณ์อยากออกแบบใส่บล็อกนี้ก็เท่านั้น....ขำๆ

8/1/2009

ถามตัวเอง

เราเกิดมาเพื่ออะไร.........?
เรากินข้าวให้อยู่ต่อไปทำไม?
สุดท้ายก็ตายมิใช่หรือ?
แล้วเราตายเพื่ออะไร?
ถ้าจะตาย....แล้วทำไมเราต้องเกิดด้วยล่ะ?
 
 
 
 
 
คำถามพวกนี้
เคยเกิดขึ้นกับคุณบ้างหรือไม่?
 
.....แล้วคำถามพวกนี้จะถามเพื่อจุดประสงค์อะไร
 
.......เพราะไม่ว่าใครที่จะตอบคำถามนี้ออกไป
ก็คงจะไม่มีใครคิดจะวิ่งไปฆ่าตัวตาย
 
เพราะตัวเรานั้น ได้เกิดขึ้นมาแล้ว
.....การใช้ชีวิตอยู่ต่อไป  โดยไม่สงสัยการมีเหตุผลของการเกิด
คงจะเป็นสิ่งที่ดีและยอดเยี่ยมอย่างหาที่สุดมิได้
 
เพราะนอกจากรอยยักบนสมองจะไม่ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งแล้ว
ชีวิตเราก็สามารถหาความสุขใส่ตัวได้ไม่หยุดหย่อน
ประหนึ่งกล่องหลุมดำที่สามารถใส่อะไรเข้าไปก็ได้ไม่จำกัด
 
 
 
 
อาจจะเป็นเหมือนเราในวันนี้........
ที่เกิดคำถามขึ้นบ้างอย่าง
 
"แล้วที่เรียนอยู่ มีความสุขรึเปล่า?"
เพื่อนร่วมสถาบันเอ่ยขึ้นในลิฟต์ ก่อนที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง
..............................................................
..................................
เราตอบออกไปประโยคสองประโยค
ซึ่งนั่นไม่ได้มาจากใจเราเลย
เราเริ่มถามตัวเองอย่างเรียบเรียงเหตุการณ์
 
"อะไรคือความสุข?"
 
อะไรล่ะ......?
 
 
วันก่อนเดินไปที่ถาปัต
เรารู้สึกมีความสุขที่เห็นเด็กในคณะกำลังเอาแบบดีไซน์ขึ้นมากางเต็มโต๊ะ
 
สัปดาห์ก่อนไปที่ศิลปากร
เรารู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นเด็กในสวนแก้ว กำลังถือดินสอเล็งไปที่ต้นไม้ เพื่อจะวาดรูป
 
เดือนก่อนไปที่หอศิลป์กทม.
เรารู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นงานดีไซต์ศิลปะประยุกต์เจ๋งๆชิ้นหนึ่ง ซึ่งเราประทับใจไม่ลืมเลือน
 
....................................................................
..................................................
.....แล้วที่คณะตัวเองล่ะ?....
 
วันก่อนรู้สึกดีที่เห็นพี่ที่คณะเอาสตอรี่บอร์ดโฆษณามากางหลา
บนโต๊ะควายตัวเขื่อง
ซึ่งเป็นสิ่งที่หายากราวกับเป็นน้ำค้างรสหวานอันหยดย้อยมาจากหมู่เมฆ
ท่ามกลางความแห้งแล้งของมหาทะเลทรายที่กว้างใหญ่ไพศาล
........................
................
........
...
.
"เรากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?"
มันคงเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องถามตัวเองอีกต่อไป
 
เพราะมันเหมือนกับการที่เราถามตัวเองว่า
"เราเกิดมาทำไมที่นี่?"
เพราะตัวคุณนั้นได้เกิดมาบนโลกใบนี้แล้ว
การจะเฝ้าเพียรพยายามถามตัวเองอยู่เช่นนั้น
เห็นจะป่วยการและเสียเวลาเป็นอันมาก
 
เพราะไม่ว่าคำตอบนั้นจะคืออะไร?
....คุณก็ต้องเดินหน้าต่อไปในชีวิตของคุณ
หาความสุขที่หล่นเรี่ยราดอยู่ตามข้างทาง
ทำให้มันสามารถผลักดันให้เราเดินหน้าต่อ
 
เพราะไม่ว่าจะทำอย่างไร
เราคงขอให้ยมบาลย้อนเวลาเอาเราลงนรกและไม่ให้เราเกิดมาไม่ได้
เพราะฉะนั้น
เกิดมาแล้ว....จงอย่าตั้งคำถามย้อนหลัง
แต่จงตั้งคำถามไปข้างหน้า
 
..........ว่าเราจะอยู่อย่างไรให้เปี่ยมสุข
หาความสุขเล็กๆที่เราได้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
มาเติมเชื่อไฟชีวิตมิให้ดับสิ้นมอดม้วยไป
 
 
 
 
 
 
และตามด้วยเพลงเพราะๆที่กำลังฟังและอินตลอด
(แต่ไม่รู้นะว่าแปลว่าอะไร)
 
 
 
7/21/2009

สวัสดีช่วงใกล้สอบ

แลดูประหนึ่งคนว่าง
ทว่า นี่คือเวลาใกล้สอบ
กลับมาหาอะไรเดิมๆ
ที่เก่าๆที่เราเคยรัก
บล็อกนี้แม้ร้างราห่างไกลจากผู้คน
แต่ฉันไม่เคยร้างราที่จะรักมัน.....
เพราะเป็นบล็อกแรกที่ฉันมานั่งอับอะไรไร้สาระ
 
และจะให้มันไร้สาระแบบนี้ต่อไป 555
 
อยู่ตรงนี้ล่ะนะจ้ะคนดี
ไม่ต้องไปไหนไกลเลย
แม่จะคอยมาแวะเวียนอยู่ตรงนี้
อยู่เป็นเพื่อนหนู......
และแม่หวังว่า หนูก็จะอยู่เคียงข้าง เป็นเพื่อนแม่ต่อไปด้วยนะจ้ะ
รักเสมอจ้ะ
 
บล็อกลูกรัก