| SYE_TORU's profile"เวลา" เป็นสิ่งที่เรามีใ...BlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
|
11/18/2009 แค้นเคืองเอาซี....ถ้ากล้าลองก็ลองดู
มันกำลังจะเริ่มต้นแล้ว....
....................
..............
.........
....ฉันจะเริ่มมันเอง!!!!! 8/27/2009 เรียกร้องให้ใส่ใจกันหน่อยก็ดีเราอาจจะไม่ใช่คนที่รักษาสัญญาอะไรมากมายนัก
แต่เราก็ใส่ใจในทุกคำพูดที่พูดอะไรกับใครออกไป
วันนั้นที่เธอบอกว่าจะรอฉันตรงนั้น หลังจากที่เราแยกจากกัน
ฉันก็รีบวิ่งไปทำธุระ
แล้ววิ่งกลับมาที่เดิม....
แต่....เธอก็ำไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
ฉันก็พยายามวิ่งหาเธอ...ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนสักแห่งบริเวณนั้น
หรือเธออาจจะกำลังวิ่งตามหาฉันอยู่ก็ได้
และ...ฉันก็หาเธอไม่เจอ
ฉันจึงมายืนอยู่ที่เดิมเผื่อเธอจะเดินมาเจอฉัน
ฉันยืนรอ....รอ รอ
และมองไปรอบๆโดยหวังว่าเธอจะโผล่หน้ามาให้เห็นด้วยท่าทีสำนึกผิด
หรืออะไรก็ได้ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธอกำลังตามหาฉันอยู่
ผู้คนเดินผ่านไปมา และบางคนก็เดินผ่านเลยฉันไป
ฉันรู้สึกเหมือนกับสิ่งของที่ยืนประดับร้านค้าข้างทาง
....แลดูไร้ค่า และไม่มีใครต้องการ
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
ฉันยังยืนรอเธออยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
โดยยังเหลือความหวังเล็กๆว่าเธอยังจะตามหาฉันอยู่
...และในที่สุดความหวังนั้นก็ได้มอดดับลงไป
ฉันตัดสินใจเดินออกจากตรงนั้น
และเดินไปทำธุระต่อไปของฉัน
ฉันรู้สึกหมดแรง และกำลังใจ รู้สึกไร้ค่าอย่างที่สุด
เธอเห็นฉันเป็นอะไร
คำพูดที่เธอบอกฉันว่าเธอจะ"รอ"ฉัน
มันทำให้ฉัน"รอ"เธอ
แต่เธอ.....กลับ"ไม่รอ"ฉัน
ฉันไม่มีเกียรติ ไม่มีค่าพอที่เธอจะใส่ใจฉันเลยหรือ
ทำไมเธอทำกับฉันอย่างนี้.....
รอกันบางสักนิดจะเป็นไร
หรือไม่ก็บอกฉันสักหน่อยว่าเธอจะไปไหนก่อนที่จะจากกัน
คิดไปฉันก็น้ำตาซึมระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปหาจุดหมายของฉัน
"ฉันมันคงไม่มีค่า มีความสำคัญอะไรกับเธอเลยสินะ"
แต่โทษเธอฝ่ายเดียวก็ไม่ได้
ฉันอาจจะผิดเองที่ไปทำธุระในขณะที่เธอกำลังรีบอยู่
ฉันอาจจะผิดเองที่ไปทำธุระของตัวเองนานเกินที่เธอจะรอฉันไหว
ฉันอาจจะผิดเองที่ไม่เข้าใจว่าการที่เธอไม่รอฉันตรงนั้น....นั่นแปลว่าเธอไม่ได้รอฉันอีกแล้ว
.....คิดได้แบบนั้น ฉันก็คุมอารมณ์ไม่ให้โกรธเธอได้
.........................................
..................................
...................
หลังจากที่ฉันทำธุระเสร็จ
ฉันก็กลับไปหาเธอที่ห้อง
.....แต่ดูท่าทางเธอจะลืมเรื่องเมื่อกลางวันไปเสียแล้ว
เธอพูดแต่เรื่องงาน
.....ฉันหวังว่าเธอจะมีคำแก้ตัวดีๆที่ปล่อยให้ฉันต้องรอเธอถึงครึ่งชั่วโมง
เป็นคำแก้ตัวที่แสดงว่าเธอยังนึกถึงฉันบ้างในเวลานั้น
......แต่เปล่าเลย.......
เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องตอนนั้นแม้แต่คำเดียว
......................................................................................
..................................................................
............................................
.........................
.............
อยากให้รู้ว่าฉันเสียใจ
ฉันก็มี"จิตใจ"เหมือนกับคนอื่นๆที่เธอเคยคุยด้วย
ฉันไม่ได้เป็นแค่ตุ๊กตาพูดได้หรอกนะ
ฉันก็มีความหวัง...
และ...ฉันไว้ใจเธอ
แต่เธอเองเป็นคนที่ทำให้ "ความหวัง" และ "ความไว้ใจ"
เลื่อนหายไปกับน้ำตาที่ไหลรินในวันนั้น
แต่ฉัน............ฉันไม่โกรธเธอหรอกนะ.....
ฉันให้อภัยเธอเสมอ
ขอเพียงเธอได้อธิบายเหตุผลในวันนั้นให้ฉันฟัง
ขอแค่สักประโยคให้รับรู้ว่าเธอยังใส่ใจฉันบ้าง
ไม่ว่าจะยังไง....เราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้....
หรือจะเลือกเป็นเพียงคนที่ร่วมโลกกันก็ตามแต่ใจเธอจะปรารถนาเถิด
หากรู้ตัวแล้ว แก้ตัวเสียวันนี้ยังไม่สายหรอก
ฉันยังรอเธออยู่ตรงนี้
รอคำ"แก้ตัว"ในวันนั้นของเธอเสมอ
อ่านเจอแล้วให้รีบมานะ
ก่อนที่ "ความเจ็บ" ในวันนั้นมันจะฝังรากลึกเกินเยียวยา
เพราะครั้งนี้....มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำกับฉันแบบนี้ 8/23/2009 ออกแบบโต๊ะสำหรับการแสดงละครวันก่อนไปดูละครที่โรงละคร "หน้ากากเปลือย" มา
สังเกตว่าโต๊ะที่ใช้แสดง เป็นอุปสรรคที่ทำให้เวลาตัวละครคุยกัน
นักแสดงอีกคนที่นั่งด้านข้าง คนดูจะไม่เห็นหน้า
ทำให้ไม่เห็นอารมณ์ของผู้ที่กำลังพูดอยู่ขณะนั้น
เราเลยกลับมาดีไซน์อะไรเล่นๆ
ไม่ได้มีอะไรมาก แค่เป็นการออกแบบเพื่อแก้ปัญหาเฉยๆ
แก้ปัญหาด้วยการทำมุมโต๊ะให้เป็นมุมป้าน แล้วเวลาพูดกันก็อย่าหันหน้าหากันให้มากนัก (พอนึกภาพ.....มันแปลกไหมเนี่ย?)
ไม่มีอะไร....ก็แค่เกิดอารมณ์อยากออกแบบใส่บล็อกนี้ก็เท่านั้น....ขำๆ 8/1/2009 ถามตัวเองเราเกิดมาเพื่ออะไร.........?
เรากินข้าวให้อยู่ต่อไปทำไม?
สุดท้ายก็ตายมิใช่หรือ?
แล้วเราตายเพื่ออะไร?
ถ้าจะตาย....แล้วทำไมเราต้องเกิดด้วยล่ะ?
คำถามพวกนี้
เคยเกิดขึ้นกับคุณบ้างหรือไม่?
.....แล้วคำถามพวกนี้จะถามเพื่อจุดประสงค์อะไร
.......เพราะไม่ว่าใครที่จะตอบคำถามนี้ออกไป
ก็คงจะไม่มีใครคิดจะวิ่งไปฆ่าตัวตาย
เพราะตัวเรานั้น ได้เกิดขึ้นมาแล้ว
.....การใช้ชีวิตอยู่ต่อไป โดยไม่สงสัยการมีเหตุผลของการเกิด
คงจะเป็นสิ่งที่ดีและยอดเยี่ยมอย่างหาที่สุดมิได้
เพราะนอกจากรอยยักบนสมองจะไม่ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งแล้ว
ชีวิตเราก็สามารถหาความสุขใส่ตัวได้ไม่หยุดหย่อน
ประหนึ่งกล่องหลุมดำที่สามารถใส่อะไรเข้าไปก็ได้ไม่จำกัด
อาจจะเป็นเหมือนเราในวันนี้........
ที่เกิดคำถามขึ้นบ้างอย่าง
"แล้วที่เรียนอยู่ มีความสุขรึเปล่า?"
เพื่อนร่วมสถาบันเอ่ยขึ้นในลิฟต์ ก่อนที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง
..............................................................
..................................
เราตอบออกไปประโยคสองประโยค
ซึ่งนั่นไม่ได้มาจากใจเราเลย
เราเริ่มถามตัวเองอย่างเรียบเรียงเหตุการณ์
"อะไรคือความสุข?"
อะไรล่ะ......?
วันก่อนเดินไปที่ถาปัต
เรารู้สึกมีความสุขที่เห็นเด็กในคณะกำลังเอาแบบดีไซน์ขึ้นมากางเต็มโต๊ะ
สัปดาห์ก่อนไปที่ศิลปากร
เรารู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นเด็กในสวนแก้ว กำลังถือดินสอเล็งไปที่ต้นไม้ เพื่อจะวาดรูป
เดือนก่อนไปที่หอศิลป์กทม.
เรารู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นงานดีไซต์ศิลปะประยุกต์เจ๋งๆชิ้นหนึ่ง ซึ่งเราประทับใจไม่ลืมเลือน
....................................................................
..................................................
.....แล้วที่คณะตัวเองล่ะ?....
วันก่อนรู้สึกดีที่เห็นพี่ที่คณะเอาสตอรี่บอร์ดโฆษณามากางหลา
บนโต๊ะควายตัวเขื่อง
ซึ่งเป็นสิ่งที่หายากราวกับเป็นน้ำค้างรสหวานอันหยดย้อยมาจากหมู่เมฆ
ท่ามกลางความแห้งแล้งของมหาทะเลทรายที่กว้างใหญ่ไพศาล
........................
................
........
...
.
"เรากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?"
มันคงเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องถามตัวเองอีกต่อไป
เพราะมันเหมือนกับการที่เราถามตัวเองว่า
"เราเกิดมาทำไมที่นี่?"
เพราะตัวคุณนั้นได้เกิดมาบนโลกใบนี้แล้ว
การจะเฝ้าเพียรพยายามถามตัวเองอยู่เช่นนั้น
เห็นจะป่วยการและเสียเวลาเป็นอันมาก
เพราะไม่ว่าคำตอบนั้นจะคืออะไร?
....คุณก็ต้องเดินหน้าต่อไปในชีวิตของคุณ
หาความสุขที่หล่นเรี่ยราดอยู่ตามข้างทาง
ทำให้มันสามารถผลักดันให้เราเดินหน้าต่อ
เพราะไม่ว่าจะทำอย่างไร
เราคงขอให้ยมบาลย้อนเวลาเอาเราลงนรกและไม่ให้เราเกิดมาไม่ได้
เพราะฉะนั้น
เกิดมาแล้ว....จงอย่าตั้งคำถามย้อนหลัง
แต่จงตั้งคำถามไปข้างหน้า
..........ว่าเราจะอยู่อย่างไรให้เปี่ยมสุข
หาความสุขเล็กๆที่เราได้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
มาเติมเชื่อไฟชีวิตมิให้ดับสิ้นมอดม้วยไป
และตามด้วยเพลงเพราะๆที่กำลังฟังและอินตลอด
(แต่ไม่รู้นะว่าแปลว่าอะไร)
7/21/2009 สวัสดีช่วงใกล้สอบแลดูประหนึ่งคนว่าง
ทว่า นี่คือเวลาใกล้สอบ
กลับมาหาอะไรเดิมๆ
ที่เก่าๆที่เราเคยรัก
บล็อกนี้แม้ร้างราห่างไกลจากผู้คน
แต่ฉันไม่เคยร้างราที่จะรักมัน.....
เพราะเป็นบล็อกแรกที่ฉันมานั่งอับอะไรไร้สาระ
และจะให้มันไร้สาระแบบนี้ต่อไป 555
อยู่ตรงนี้ล่ะนะจ้ะคนดี
ไม่ต้องไปไหนไกลเลย
แม่จะคอยมาแวะเวียนอยู่ตรงนี้
อยู่เป็นเพื่อนหนู......
และแม่หวังว่า หนูก็จะอยู่เคียงข้าง เป็นเพื่อนแม่ต่อไปด้วยนะจ้ะ
รักเสมอจ้ะ
บล็อกลูกรัก 5/9/2009 ติดแล้วโว้ยในที่สุดก็ติดแล้ว
นิเทศ จุฬาค่ะ
แต่ชีวิตก็ยังต้องสู้ต่อไป
ตอนนี้เล่นแต่ exteen กับ hi5
เว็บนี้คงยังไม่ค่อยมาอับอ่ะนะ^_^ 1/16/2009 กลอนน่ารักๆมาฝากเห็นคนตั้งชื่อในเอ็ม น่ารักดี
แม้ทะเลไร้คลื่นซื่นซัดสาด สัปหลาดสาบสูญอาดูรหาย
อุลตราแมนโดนมดเอ็กซ์รุมกัดตาย แต่หัวใจยังไม่วายจะรักเธอ  1/6/2009 เจอแล้ว เว็บรวมข้อสอบสุดยอดเลยเว็บนี้
รวมข้อสอบ(แต่ต้องนั่งทำบนเว็บ....เศร้า ทำไมไม่ให้ปริ๊นว่ะ)
1/3/2009 ทำงานๆๆๆๆขณะที่โรงเรียนอื่นเค้าเรียนจบกันหมดแล้ว
เรายังต้องมานั่งทำงานส่งอาจารย์
ดูสินี่...........ข้าวปลายังไม่ได้กินเลย
มาอับสเปชเฉยๆดีปีใหม่ค่ะ ทุกคน
(น้องชมพู่ด้วยนะจ้ะ พี่รู้ว่าน้องต้องมา กับไอ้พูด้วย...แกอ่ะ) 11/26/2008 พลาดจากศิลปากรในที่สุดก็สอบไม่ติดค่ะ
สำหรับคณะมัณฑนศิลป์ ศิลปากร
ต้องยอมรับผลการสอบครั้งนี้โดยดุษดี
เพราะความขี้เกียจของเราเอง
แต่เราทำใจไว้ตั้งแต่ออกจากห้องสอบแล้วล่ะ
ตัวเราน่ะ ไม่เสียใจหรอก
แต่เราเสียใจที่คนอื่นตั้งความหวังไว้ที่เราสูงมาก
ทุกคนบอกว่าเราจะ"ได้"
แต่เราก็ทำ"ไม่ได้"
อย่างน้อย การสอบครั้งนี้ไม่ติด ก็ทำให้เราได้ข้อคิดหลายอย่าง
1.การอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้ช่วยให้ความล้มเหลวจากการตั้งใจอ่านหนังสือเปลี่ยนเป็นประสบผลสำเร็จได้
2.พ่อแม่คือหลักพึ่งพิงอันแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินผาใดในโลก ท่านอยู่ข้างๆเราเสมอ
3.รุ่นพี่ที่ม. ทุกคนพร้อมที่จะเป็น"รุ่นพี่"ของเราเสมอ แม้จะไม่ได้อยู่ม.เดียวกัน
ขอบคุณ....... 10/29/2008 ลืมไหว้อาจารย์จำได้ว่าเมื่อเช้า เราเองลืมยกมือไหว้อาจารย์ -_-"
กรูบ้าไปแล้ว(ความผิดร้ายแรงมากนะนี่ ต่อไปจะไม่ทำแล้วค่ะ)
อ.ไม่ได้ว่าอะไรหรอกค่ะ ...แต่เด็กดันคิดมากไปเอง
"ฉันตกนรกแน่ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด" 9/22/2008 โอ้ย จาเอ็นแล้วตุลาเตรียมลุย...
ความถนัดทางศิลป์
นับได้ว่าเป็นเดือนเอ็นของจริงเลยก็ว่าได้
ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แต่.....ความพร้อมตอนนี้....30% เอ๊ะ หรือ 10% ดีล่ะ -_-""" 9/11/2008 กินM150ช่วงนี้เริ่มรู้ตัวว่าอ่านหนังสือไม่ทัน
ซื้อM150 มาค่ะพี่น้อง
.
.
.
.
.
.
เห็นเพื่อนบอกว่ากินแล้วใจสั่น เราเลยไม่กล้ากินเข้าไปเยอะ
จิบๆ..แล้วไปอาบน้ำ
มานั่ง......เตรียมเต็มที่ วันนี้คงได้สัก 2-3 ชั่วโมง
ยังไม่ทันเริ่มลอกงานเพื่อน
เห็นเตียงแล้ว เราก็ลงไป....
.
.
.
.
คิดในใจ"ลองสิ มันจะหลับป่าว กินเข้าไปแล้วนี่นา"
เสร็จปั๊ป ก็เริ่ม เริ่ม....เริ่ม
..หลับ
สรุปก็คือ วันนี้ไม่ได้อ่านหนังสืออีกตามเคย
 (แล้วM150 มันช่วยให้หลับหรือตื่นกันล่ะนี่....!?
สงสัยต้องเพิ่มขนาด) 9/4/2008 ปลื้มพี่นพพี่ชายเราทำงานที่SET เราก็อยากรู้ว่าพี่เขาพูดยังไง
ไปขอพี่ชาย บอกว่า"อยากดูตอนที่พี่เป็นพิธีกร"
ก็ได้คลิปนี้มา
(เปิดดูคลิปแรก)
กรี๊ดดดดดดดดดดดด
พี่กรูเทพแรงงงงงงงงงง สุดยอดเลย
ยังว่าๆทำไมเวลาคุยด้วยกรูคุยตามแทบไม่ทัน
(ดูเวลาประกาศข่าวดิ เร็วโคตร)
โอ้ย ปลื้มๆ พี่ชายเราเอง พี่ชายเราเอง 8/28/2008 พี่ประพฤทธิ์พงศ์ อธิวรัตถ์กูลกลับรร.ก่อนบินสู่อเมริกาบ่ายแก่ๆของวันพุธที่ 20 สิงหาคมพาให้เราได้พบกับคนๆหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับอาจารย์หน้าตึกภาษาไทย โอ้ว~~~พระเจ้า เด็กบ้านAFมาเยียนเราถึงโรงเรียนเลยเชียวหรือ ...แต่พอมองให้ดี กลับกลายป็นว่านั้นคือพี่เบนซ์ หรือพี่ประพฤทธิ์พงศ์ อธิวรัตถ์กูล ผู้ที่สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนเรามาแล้วนั่นเอง เราจึงไม่รอช้า วิ่งเข้าไปสัมภาษณ์พี่เบนซ์ทันที...
หลังจากที่ได้เริ่มพูดคุยกับพี่เบนซ์ เราก็ได้ความว่าพี่คนเก่งของเรากำลังจะบินไปเรียนต่อที่อเมริกาในวันศุกร์ที่ 22 สิงหาคมนี้ ที่มหาวิทยาลัยวิลเลี่ยม รัฐเมชซานชูเซส เรียนเกียวกับเศรษฐศาสตร์ ฟังแล้วก็ได้แต่แอบอิจฉา เพราะนอกจากจะได้ทุนไปเรียนเมืองนอกแล้ว พี่เบนซ์ยังได้ตั๋วเครื่องบินไป-กลับเมืองไทยฟรีทุกปีอีกด้วย อย่างนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่อง"โรคคิดถึงบ้าน"แล้ว
พอถามถึงอนาคต พี่เบนซ์ก็บอกว่า พอถามถึงงานที่อยากทำ พี่เบนซ์ก็บอกว่ากับเราว่า หลังจากที่หมดคำถามกันแล้ว ก็ขอถ่ายรูปพี่เบนซ์กับอาจารย์หลายๆท่านเพื่อเก็บภาพคนดีศรีบพ.ไว้เป็นที่ระลึก
ฟังดูแล้วก็น่าชื่นใจแทนอาจารย์ทุกคนจริงๆค่ะ ที่เด็กบุรีรัมย์พิทยาคมคนหนึ่งจะเดินทางไปบนเส้นทางแห่งความสำเร็จได้ไกลขนาดนี้ ก็ขอเป็นกำลังใจให้พี่ประพฤทธิ์พงศ์ อธิวรัตถ์กูลพบกับความก้าวหน้า ความสำเร็จในชีวิต และหวังว่ารุ่นพี่คนนี้จะเป็นแรงบัลดาลใจให้รุ่นน้องรุ่นต่อๆไปประสบความสำเร็จในชีวิตเช่นเดียวกับพี่เบนซ์ค่ะ
8/21/2008 โหมดบ้าสีไม้
ได้ไปแข่งวาดรูปเป็นทีมมา มีชีวิตอยู่มา 17 ปี เพิ่งรู้ว่า"สีไม้เขาลงกันแบบนี้เอง?" ช่วงนี้เลยเริ่มคลั่งสีไม้ วิ่งไปซื้อสีไม้ยี่ห้อColleenมา แล้ววาดรูปส่งบงกช(ชิงรางวัลอีกตามเคย)
7/30/2008 ชื่อเอ็มถูกใจว้ากกก สักนิดๆๆๆ คือชื่อเอ็มใหม่มีคนชอบด้วยล่ะ
ที่รัก....ผมรักคุณเท่าที่หัวใจดวงนี้จะมีให้คุณได้ ผมเจ็บปวด แม้คุณจะมีครอบครัวไปแล้ว แต่ผมก็ยังรักคุณไม่เปลี่ยนแปลง
มีท่านพี่ท่านหนึ่งมาทักว่าชอบ....แล้วถามว่ามันมาจากเรื่องอะไร .....นิยายฉันเอง โฮะๆ มีคนมาทักแบบนี้มันก็ยิ่งจุดไฟการเขียนให้กับตัวเรามากขึ้นนะเนี่ย 7/24/2008 ใกล้ตายกับการอ่านหนังสือ...เออ จะตายอยู่แล้ว ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเลย
ตอนนี้ได้เว็บใหม่มาอีก 1 เว็บ
เกี่ยวกับติวอะไรต่างๆนานา 7/21/2008 สัมภาษณ์ทิวกับราต์หน่อยเป็นไง?ช่วงนี้เราก็ได้พล็อตนิยายมาเรื่องหนึ่งแล้วนะคะ
แต่ยังไม่ได้เริ่มเขียน....ก็จะรอเข้ามหาลัยก่อน
ถึงจะได้ฤกษ์ถ่ายทอดความรักของผู้ชาย 2 คน "ราต์Xทิว" ค่ะ
วันนี้เลยจะมาถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครทั้งสองที่มีต่อกันสักเล็กน้อย
โดยจะแบ่งทั้งสองคนให้นั่งคนล่ะฝั่งของสมองดิฉัน
แล้วลองถามถึงอีกคนดู
เริ่มจากฝ่ายเซเมะก่อนล่ะกันนะ
ราต์
"ทิวเหรอครับ ......ก็เขาน่ารักดี(ยิ้มอายๆ) ดีใจที่ได้เขามาอยู่ใกล้ๆผมครับ ถึงแม้ว่าเขาตั้งใจจะมาสูบเลือดสูบเนื้อผมก็ตามที
เขาเป็นคนที่มีความฝันเป็นของตัวเองนะครับ และมุ่งมั่นที่จะทำตามสิ่งที่ตัวเองอยากทำ....มันมากจนผมต้องหันกลับมาดูตัวเอง
จุดนี้เองที่ทำให้ผมหลงรักเขาจนผมไม่สามารถไปรักใครได้อีก
แต่ผมไม่เคยคิดจะอยากได้ตัวเขาเลยนะครับ
แม้ผมจะเป็นเกย์....แต่ผมก็อยากให้เกียรติเขา และผมอยากให้เขารักผมด้วยใจจริงๆ
อยากจะตะโกนบอกว่า 'ฉันไม่มีวันลักหลับนายหรอก' ด้วยซ้ำไป แต่ก็ทำไม่ได้...มันเถรตรงไปหน่อย
แต่ผมเชื่อนะครับ ต้องมีสักวันที่ทิวจะต้องรักผมบ้าง
ผมเชื่อในตัวเขา ตั้งแต่วันที่เราได้เจอกันครั้งแรกแล้วล่ะครับ"
โอ้ย...ซาบซึ้งค่ะ ฟังแล้วน้ำตาปริ่มกันเลย
ทีนี้มาฟังฝ่ายอุเคะกันบ้าง
ทิว
"ราต์? แมร่ง เรียนเก่งฉิ_หาย คนอะไร? หนังสือก็ไม่อ่าน แต่ทำไมเรียนเก่งโคตรพ่อ
มาอยู่ด้วยเนี่ย ก็จะมาล้วงความลับในการอ่านหนังสือของมันนี่ล่ะ ....มองไร? ไม่ได้คิดจะล้วงตูดมันหรอกน่า
อืม..ว่าไปแล้วก็กลัวมันล้วงตูดเราเหมือนกันนะเนี่ย!?
แต่คงไม่หรอกมั้ง? เชื่อว่าตัวเราคงปกป้องตัวเองได้ แต่ก็พยายามไม่ประมาท
เห็นมันบอกว่ารักเรา....รักตูดกูอ่ะดิ หวังจะได้กู..เดี๋ยวเถอะมึง
เราก็ได้โอกาสสูบตังค์มันพอดี
ฮ่าฮ่า ตังค์ที่เหลือจะได้เอาไปให้น้องสาวเราเรียน
ประหยัดค่าใช้จ่ายเราได้อีกโขเลย
โอ้ย...แต่อยู่ในห้องมันนี่ก็เสียวตูดฉิ_หาย
แต่ก็คงหาข้ออ้างกับมันได้เรื่อยๆล่ะ ราต์มันใจอ่อนจะตาย
แถมมันยังติววิชาเรียนให้ทุกวิชา เข้าใจอีกตะหาก
แต่บางทีก็สงสารมันเหมือนกันนะ....ไอ้สายตาละห้อยที่มองมาทางเรา.......
อุ้ย!!! ช่างมันสิ จะเป็นไรก็ช่างหัวมัน...เราต้องมุ่งมั่นไปที่เป้าหมายของเรา...
พี่คนนั้น...!?"
ฟังฝ่ายอุเคะของเราแล้ว...ดูท่าราต์ของเราไม่ค่อยมีหวังเลย...
ยังไงก็รอติดตามล่ะกัน เขียนเมื่อไหร่ก็คงเอามาลงไปเรี่ยราดแถวนี้ล่ะ |
|
|
